Μετά από μία αποβολή υπέφερα από θλίψη. Βίωνα το πένθος μετά από τη χαρά, τα όνειρα και τις ελπίδες για το παιδάκι που θα έφερνα στη ζωή. Ο άντρας μου επέμενε να πάμε σε μία ψυχολόγο για να με βοηθήσει. Η αλήθεια είναι ότι δεν είχα καμία διάθεση να ακούω κάποιον να μου λέει ότι πρέπει να κάνω αυτό ή το άλλο. Η εμπειρία μου από την κα Κεχαγιά ήταν ανακουφιστική. Και φυσικά δεν είχε καμία σχέση με αυτά που σκεφτόμουν. Με βοήθησε να δω τη ζωή από μία πιο αισιόδοξη ματιά και την ευχαριστώ γι’ αυτό.