Η κυρία Κεχαγιά με τη δομημένη και προσεκτική προσέγγιση στο ιστορικό μου και την ορθή εκτίμηση του προβλήματος,  με βοήθησε να καταλάβω σημαντικά σημεία που είχαν να κάνουν με εμένα και τον τρόπο που αισθανόμουνα. Μου άρεσε η μεθοδικότητά της, η γλυκύτητα της ομιλίας της και η ειλικρίνειά της στη συνεργασία μας παρά το ότι αισθανόμουν κάποιες φορές να  με πιέζει κάπως. Στο σημείο αυτό  όμως, είναι  που έρχεται και το θεραπευτικό ταρακούνημα, η “αφύπνιση” – όπως διαπιστώνει κάποιος  εκ των υστέρων βέβαια, αν δε λιγοψυχίσει και διακόψει στη μέση τη ψυχοθεραπευτική διαδικασία. Εγώ ομολογώ, παρ’ ολίγο να το διαπράξω αυτό. Χωρίς να καταφεύγει σε ωραιοποιήσεις και προτρέποντάς με να αντιμετωπίσω τον εαυτό μου και να δω την πραγματική διάσταση των καταστάσεων στη ζωή μου, κατάφερα να κατανοήσω, γιατί βίωνα κάθε γεγονός – ανεξάρτητα από το πόσο σημαντικό ήταν- με τόσο πανικό.