Καλές Γιορτές

Τα Χριστούγεννα δεν είναι γιορτή μιας μέρας.
Είναι τρόπος συνεχούς σκέψης
και πηγή αδιάκοπης έμπνευσης,
άντλησης θετικής ενέργειας, πίστης στη ζωή.
Είναι φως, δύναμη, αγάπη, αλληλεγγύη, συνεργασία.

Παράλληλα μας θυμίζουν ότι, “όποιος γνωρίζει την αβεβαιότητα των ημερών, μπορεί να ανακαλύψει την πραγματική ομορφιά μιας στιγμής”.
Claudio D ‘ Aiello

Πραγματικά, γιατί θα πρέπει να ταυτίσουμε την κοινωνική απόσταση και απομόνωση εν μέσω πανδημίας, απαραίτητα με τη μοναξιά;

Σωτήρια φαίνεται να είναι η αποδοχή ότι ο κόσμος γυρνά με πιο αργό ρυθμό. Είναι μία ευκαιρία να έρθουμε ενώπιος ενωπίω, με τη χρήση του χρόνου αυτού για ενδοσκόπηση και για μία εποικοδομητική στροφή στον εαυτό. Πιστέψτε με δεν είναι τόσο τρομακτικό όσο ίσως φαντάζει στο μυαλό ορισμένων.

Το να κοιτάξουμε μέσα μας και γύρω μας, να αναρωτηθούμε και να αναστοχαστούμε το “τι θέλουμε και τι μπορούμε”, μπορεί να μας δώσει – μέσα από τη δύσκολη και επιβαρημένη ψυχολογικά αυτή συγκυρία, μία καλύτερη ποιότητα ζωής, πιο αυθεντική και με περισσότερο νόημα για εμάς.

Όποιος καταφέρει και αποκομίσει οφέλη εν μέσω καραντίνας και δεν γκρινιάζει για τα όσα δε μπορεί πια να κάνει, αλλά χαίρεται για όσα μπορεί να κάνει, αυτός θα βγει κερδισμένος.

Σημαντικά βρίσκω τα μηνύματα που απορρέουν από τις αναρτήσεις της ευαίσθητης Isabel Allende, που μέσω αυτών, τόσο απλά αγγίζει την ουσία της ύπαρξης μας.

“Μάθετε λοιπόν ποιοι είναι οι πραγματικοί φίλοι και οι άνθρωποι που θέλετε να είστε μαζί τους.

Τι πιστεύετε ότι μας διδάσκει η πανδημία;

Μας διδάσκει προτεραιότητες και μας δείχνει μια πραγματικότητα.
Την πραγματικότητα της ανισότητας.
Πώς κάποιοι άνθρωποι περνάνε την πανδημία σε κότερο στην Καραϊβική και άλλοι πεθαίνουν από την πείνα.

Μας έμαθε και ότι είμαστε μία διευρυμένη οικογένεια.

Αυτό που συνέβη σε έναν άνθρωπο στην πόλη Wuhan της Κίνας, συμβαίνει πλέον στον πλανήτη, συμβαίνει σε όλους μας.
Δεν υπάρχει τέτοια φυλετική ιδέα ότι είμαστε χωρισμένοι από την ομάδα και μπορούμε να υπερασπιστούμε την ομάδα ενώ οι υπόλοιποι δεν ενδιαφέρονται.

Όλος ο κόσμος πληρώνει σα μία ομάδα.
Κανένας δεν έμεινε έξω από τον χορό.
Δεν υπάρχουν τοίχοι, ούτε τοίχοι που να μπορούν να χωρίσουν τους ανθρώπους.

Δημιουργοί, καλλιτέχνες, επιστήμονες, όλοι οι νέοι, πολλές γυναίκες, εξετάζουν μια νέα ομαλότητα.
Δε θέλουν να επιστρέψουν σε αυτό που θεωρούνταν φυσιολογικό.

Αναρωτιούνται τι κόσμο θέλουμε.
Αυτή είναι η πιο σημαντική ερώτηση τώρα.

Αυτό το όνειρο ενός διαφορετικού κόσμου: εκεί πρέπει να πάμε.
Και σκέφτομαι: κάποια στιγμή κατάλαβα ότι έρχεσαι στον κόσμο για να χάσεις τα πάντα. Όσο περισσότερο ζεις, τόσο περισσότερο χάνεις. Πρώτα χάνετε τους γονείς σας, μερικές φορές πολύ αγαπημένους ανθρώπους γύρω σας, τα κατοικίδια σας, τα μέρη σας…

Δεν μπορείς να ζήσεις όμως με το φόβο, επειδή σε κάνει να φαντάζεσαι πράγματα που δε συμβαίνουν και υποφέρεις διπλάσια.

Τα μηνύματα αυτά τα βρίσκω συγκλονιστικά στην απλότητά τους.

Αισθάνομαι ότι πρέπει να χαλαρώσουμε λίγο και να προσπαθήσουμε να απολαύσουμε αυτά που έχουμε στο παρόν, με όσα μας δίνονται και όσο στερούμαστε.

Το σίγουρο είναι ότι θα μπορούσαν τα πράγματα να είναι και πολύ χειρότερα!