Ως ένα εξαιρετικά αγχώδες πλάσμα που είμαι, με εκδήλωση διάφορων νευροφυτικών και ψυχοσωματικών συμπτωμάτων κατά καιρούς, κατέληξα να βιώσω  για μία μακρά περίοδο έντονη απώλεια μαλλιών μετά από μία ιδιαίτερα στρεσσογόνο περίοδο στη ζωή μου (την οποία  συνειδητοποιήσα αρκετά αργότερα).

Αυτό μου δημιούργησε τότε, έναν φαύλο κύκλο νέου πρόσθετου άγχους για την εικόνα μου, ανησυχίας για το τι έκταση μπορεί να πάρει αυτό σε σχέση με την υγεία μου,  και βέβαια  χαμηλή αυτοεκτίμηση και αυτοπεποίθηση.

Αρχικά δεν πίστευα σε ψυχογενή αίτια του φαινομένου (έλεγα μάλιστα ότι,  ό,τι δεν μπορούμε να αποδείξουμε το ρίχνουμε στο άγχος και στα ψυχογενή αίτια) δεδομένου ότι υπάρχει και μία κληρονομικότητα στην οικογένεια, ούτε κατά συνέπεια πίστευα σε ψυχολογικές θεραπείες – “πώς δηλαδή με τον διάλογο θα θεραπευθεί το σωματικό μου σύμπτωμα?” αναρωτιόμουν. Επίσης πίστευα ότι μπορούσα να το ξεπεράσω μόνος μου “κανείς δε ξέρει τον εαυτό του καλύτερα από τον ίδιο” – μεγάλη αυταπάτη αυτό.

Με τη βοήθεια φυτικών σκευασμάτων  με προϊόντα τοπικής χρήσης  ή και φαρμακευτική αγωγή στην έσχατη ανάγκη προσπαθούσα να λύσω το πρόβλημα.
Το αποτέλεσμα ήταν να χάσω χρόνο και πανικόβλητος να αναζητήσω βοήθεια αποφασίζοντας ακόμη και να “συρθώ” στο γραφείο ενός ψυχολόγου ή ψυχοθεραπευτή.

Τελικά ήταν η πιο λυτρωτική ενέργεια στη ζωή μου και ευχαριστώ την κ. Έρη Κεχαγιά που βρέθηκε στο διάβα μου μετά από σύσταση από έναν καλό μου φίλο και πρώην πελάτη της, που πολύ οριοθετημένα (και κάπως αυστηρά τότε θεωρούσα), με βοήθησε να δω τις επί χρόνια, ανέκφραστες συγκρούσεις μέσα μου.

Κυρία Κεχαγιά σας ευγνωμονώ και σας ευχαριστώ. Ζω ανακουφισμένος, απολαμβάνοντας τις χαρές, αλλά και έχοντας μάθει να αναγνωρίζω και να τιμώ όλα μου τα συναισθήματα.