Το 2014 έγινε μια αλλαγή στη ζωή μου η οποία ήταν καθοριστική για την εξέλιξή μου. Γνώρισα την κυρία Κεχαγιά η οποία με βοήθησε να βγω από το σκοτάδι και το λαβύρινθο που βρισκόμουν. Εκείνο το διάστημα έκλαιγα μέρα παρά μέρα. Μπορείτε να καταλάβετε σε τι ψυχολογική κατάσταση βρισκόμουν.

Στην πρώτη μας συνάντηση πιο πολύ έκλαιγα και λιγότερο μίλαγα. Ήταν όμως η πρώτη φορά που κάποιος άκουγε αυτά που έλεγα και δεν βιαζόταν να μου πει τι πιστεύει ο ίδιος ή που κάνω λάθος.

Όσο περνούσε ο καιρός και κάναμε περισσότερες συναντήσεις τόσο έκλαιγα λιγότερο και μιλούσα περισσότερο. Μερικές φορές μου έδινε κάποιες κατευθύνσεις αφού πρώτα μου έδινε χρόνο για να τις σκεφτώ μόνη μου και όταν δυσκολευόμουν προσπαθούσε να με κατευθύνει προς αυτό που δεν έβλεπα ή δεν καταλάβαινα. Όταν τελείωνε η συνάντηση μας δεν σταματούσε η προσπάθεια μου για αλλαγή, “έπαιρνα δουλειά για το σπίτι”.

Σκεφτόμουν όλα αυτά που είχαμε πει και έτσι σιγά-σιγά ήρθε η αλλαγή που ήθελα.
Μην ξεχνάτε ότι ποτέ δεν είναι αργά για ν’ αλλάξουμε κάτι που μας δυσκολεύει – είτε είμαστε 30 είτε 40 είτε 50. Το μόνο που χρειάζεται είναι θέληση και προσπάθεια από τη μεριά μας. Αν δεν μπορούμε μόνοι μας καλό θα ήταν να ζητήσουμε βοήθεια από όποιον πιστεύουμε εμείς ότι μπορεί να μας βοηθήσει και τότε θα έχουμε κάνει ήδη το πρώτο βήμα για την αλλαγή.

Κυρία Κεχαγιά σας ευχαριστώ πολύ για τη βοήθεια που μου δώσατε και ελπίζω να μπορέσετε να βοηθήσετε και πολλούς άλλους ανθρώπους.